Test Ziyaretçi Defteri

Ne zaman kaybettik

Biz adam gibi adam olmayı
Kelimelere hapsettiğimizde kaybettik
Adaleti, hakkı, hakkaniyeti, liyakati
Sadece seçim zamanlarında kullanılan
Süslü sözcüklere mahkum ettiğimizde
Güçlü olanı haklı olana tercih ettiğimizde kaybettik

Daha dindar olmayı yada gözükmeyi,
Takva takılmayı
Daha insan olmaya tercih etmeye başladığımızda kaybettik.

Mazlumun hakkını yerden kaldırmaya,
Bunun edebiyatını yapmayı tercih ettiğimizde,
Öksüz gördüğümüzde vicdan azabı yaşamaktansa
Öksüzün yanından görmeden geçmeyi
Öksüzün başını okşamaya yeğlediğimizde kaybettik

İslami hassasiyetlerimiz artıyor zannederken,
İnsani değerlerimizi azaltmaya başladığımızda,
Gönlümüz katılaşıp,
Gözlerimiz yaşarmayı unutunca kaybettik.

Görece daha yukarılarda olup,
Daha iyi evlerde oturup,
Daha iyi arabalara biniyorken,
Mükellef sofraların başına daha rahat kuruluyor
Ve demli çayımızı yudumlayıp, kuruyemişlerimizi yiyorken
Daha ateşli dini sohbetlerde bulunup,
Daha çok vatan kurtarıyoruz zannederken kaybettik

Biz bunları yaparken
Yanı başımızdaki metruk evde tencere kaynayıp kaynamadığı,
Ocak tütüp tütmediğini aklımıza getirmemeye,
Önemsememeye başladığımızda kaybettik

Üç beş hadis, üç beş ayet okunan
Sonra da ya spor ya siyaset
Ya da gündem mafyacılığı yapan medyanın dayattıkları konuşulan
Haftalık sohbet toplantılarında
Vatanı ve dini kurtaralım derdi ile dertlenmişlik zannıyla
Zaman harcamış adamlar olaraktan
Kararmış vicdanlarımızı tatmin etmeye çalışıyorken kaybettik

Ruhumuzla kenetlendiğimiz TV dizilerinin ya da maçların reklam aralarında
Oğlumuza ya da kızımıza Ders çalıştın mı çocuğum? demeyi
Çocuklarımızla veya eğitimleriyle ilgilenmek zannetmeye başladığımızda,
Lüks araçlarımızdaki ufak bir çiziği;
Yüreğimizdeki ve insanlığımızdaki derin yaralardan fazla önemsediğimizde kaybettik

Yalanı, gıybeti, kul hakkına riayet etmemeyi kanıksayıp
Yaşam tarzı haline getirdiğimizde,
Bunlardan pişman dahi olmayıp
Tövbelerimizi alelacele dualar arasına sıkıştırılan sözcüklere hapsettiğimizde kaybettik

Kendimizi, ruhumuzu, insanlığımızı
Bizi haza insan yapan değerlerimizi
Birer birer azalttık,
Ve her geçen gün biraz daha kaybettik

İlmi siyaset bilmek lazım derken
Sonda söyleneceği başta söylememeli derken
Biraz da mürai olmak lazım canım derken
Her doğruyu her yerde söylememek lazım derken kaybettik

Oysa ilmi siyaset olduğu gibi görünmemek miydi?
Sona saklanan sözü söyleyecek kadar nefes verildiğinin garantisi var mıydı?
Mürailik başlı başına özü sözü bir olmamak değil miydi?
Doğruyu söylemek için zamanı ve mekanı kim belirliyordu?

İkiyüzlülüğümüze, sahtekarlığımıza, riyakarlığımıza
İçi başka dışı başka olmaya
Bu kılıfları geçirmeyi hak görmeye başlayıp
Kendi zaaf ve eksikliklerimizi böylece kapatmaya çalışırken kaybettik

İdraklerimize giydirilen deli gömleklerini yırtıp atmak yerine
Aslında delilik fena bir şey de değilmiş demeye başlayınca kaybettik

Bilal, Sümeyye, Yasir, Ali, Hüseyin, İmam-ı Azam ve daha niceleri
Ne uğruna şehit oldu ya da dayanılmaz işkenceler çektiler?
Ya onlar bu işi bizim kadar bilmiyorlardı,
Bize göre kazananlardan olamadılar,
Ya da onlar kaybediyor görünürken kazandılar da,
Biz kendimizi kazanıyoruz diye kandırırken,
Hakikatte kaybettik, kaybettik, kaybettik